Sevgili kullanıcılar! Sitedeki tüm materyaller diğer dillerden çevirilerdir. Metinlerin kalitesi için özür dileriz, ancak onların yararına olacağını umuyoruz. En iyi dileklerimle, Site yönetimi. E-mail: [email protected]

Migrenler kendini savunma mekanizması mıdır?

Ortaya çıkan bir teori, migren ataklarının oksidatif strese karşı kendi kendine koruyucu tepkisi olabileceğini ileri sürmektedir. Bu, yaşlanmaya bağlı hücresel bir süreç ve hastalığa karşı artan duyarlılıktır.

baş ağrısı olan kadının sanatsal tasviri

Migrenler, birkaç saat ile birkaç gün arasında herhangi bir yere kadar sürebilen, verimlilik ve yaşam kalitesini önemli ölçüde azaltan şiddetli baş ağrısıdır.

Amerika Birleşik Devletleri’nde, 1 yıllık migren prevalansı yüzde 11,7 ile yüzde 13,2 arasındadır ve son zamanlardaki araştırmalar bu atakları yaşayan kişilerin ilaçların üstesinden gelmelerine yardımcı olmak için aşırı ilaç kullanma riski taşıdıklarını göstermektedir.

Şu anda migren tedavisi yok ve nedenleri konusunda bir fikir birliği yok. Migren için en yaygın kullanılan tedaviler semptomlarını hedefler ve reçetesiz ağrı kesiciler ve triptanlar içerir.

Şimdi, Orono’daki Maine Üniversitesi’nden bir araştırmacı olan Dr. M. M. M. Borkum yeni bir teori ortaya atıyor. Migren saldırıları, beynin oksidatif strese karşı kendini savunma mekanizmasının bir parçası olabileceğini ileri sürüyor.

Oksidatif stres, sistem artık biyolojik yaşlanmanın semptomlarına ve fonksiyonel azalmaya karşı artan duyarlılığa yol açan “reaktif oksijen türleri” olarak bilinen oksijen içeren reaktif moleküllerin etkisini dengeleyemediğinde meydana gelir.

Borkum, dergide son zamanlarda yayınlanan bir makalede migrene yeni yaklaşımını anlatıyor.

Migren bileşenlerinin koruyucu etkisi

Mevcut çalışmalar, migrencilerin daha yüksek seviyelerde oksidatif stres gösterdiklerini göstermişti ve migren için yaygın tetikleyiciler (gürültü, uyku yoksunluğu ve hava kirliliği gibi) bu dengesizliği daha da kötüleştiriyor.

“Oksidatif stres, zarara yaklaşmanın yararlı bir işaretidir çünkü beynin bir takım olumsuz koşullarının ortaya çıkmasına neden olabilir” diye açıklıyor. Borkum, bu nedenle, migren ataklarının önlenmesinde oksidatif strese odaklanan tedavilerin daha etkili olabileceğini önermektedir.

Borkum farklı migren bileşenlerini (örneğin serotonin salınımı ve kortekste ölçülebilir elektrik aktivitesi eksikliği ile karakterize edilen kortikal yayılan depresyon) düşünmektedir – bu elementlerin her birinin aslında bir koruyucu tepki oluşturduğunu iddia etmektedir.

Araştırmacı, beynin yetersiz kan akımı olan beyin iskemisinin in vitro ve in vivo çalışmalarından bahsetmektedir. Bu durum, migren atağının tipik bileşenlerinin nöroprotektif bir işleve sahip olduğunu düşündürmektedir.

Ona göre, bu tepkiler, antioksidan enzimleri uyarır, oksidan üretimini azaltır, sinir hücrelerinin ölümünü önlemeye yardımcı olur ve beyindeki büyüme faktörlerini serbest bırakarak sinir dokusunun büyümesini uyarır.

Dr. Borkum, “Bu migren atağının bileşenleri arasında bütünleşik bir sisteme bağlayan geri besleme döngüleri var” diyor. “Bu nedenle, migren ataklarının basit bir şekilde oksidatif stresle tetiklenmediği, beynin aktif olarak ondan korunup onarıldığı görülüyor.”

Migren hastalığını bir hastalık olarak düşünmemize rağmen, ağrıları, işitsel ve görsel uyaranlara aşırı duyarlılık ve bulantı gibi semptomları, vücudun savunma mekanizmasını bir tehdide karşı harekete geçirmesinin işaretleridir. Bu durumda oksidatif stres.

“Yani,” diyor Dr. Borkum, “Buradaki teori bize, migreni gerçekten çözmek için, saldırının altında, beynin altta yatan savunmasızlığını anlamak için, yani oksidatif strese neden olan şeyi görmemiz gerektiğini söylüyor.”

Ayrıca, teorisinin kanıtlanması gereken bir umut olduğunu ifade ederek, migren için daha etkili tedavilerin, sadece baş ağrısının semptomlarından ziyade oksidatif stresin hedef alınabileceği bulunmuştur.

Ayrıca, bu koruyucu mekanizma hakkında daha fazla bilgi edinmek, diğer nörodejeneratif koşulların spektrumuna karşı koruyucu stratejilere işaret edebilir.

“Beynin korunması ve onarılması için entegre bir sistemin varlığı oldukça faydalı olabilir – örneğin, bir gün nörodejeneratif hastalıkların nasıl önlenebileceğini bu mekanizmadan öğrenebiliriz.”

Jonathan M. Borkum

Like this post? Please share to your friends: